Strona domowa dr n. med. Marka Krasuskiego


Idź do treści

Życie i działalność Prof. Mariana Weissa

Marek Krasuski


Życie i działalność Profesora Mariana A. Weissa

--------------------------------------------------------------------------------


Marian Allan Weiss urodził się 30 czerwca 1921 roku w Kaliszu. Studia medyczne rozpoczął we Lwowie na Uniwersytecie Jana Kazimierza i kontynuował je w latach okupacji. W czasie studiów pracował jako wolontariusz w Klinice Chirurgicznej prof. Brossa.

W czasie wojny działał w konspiracji. Za tę działalność został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Po wyzwoleniu Lublina wstąpił do Wojska Polskiego, w którym pełnił służbę wojskową jako lekarz.

Dyplom lekarski nostryfikował w 1946 r. w Uniwersytecie Jagiellońskim. W tymże roku objął na krótko stanowisko zastępcy ordynatora oddziału chirurgicznego w Jeleniej Górze. W 1947r. przenosi się do Instytutu Chirurgii Urazowej w Warszawie, prowadzonego przez prof. Adama Grucę. W Instytucie zdobywa wykształcenie ortopedyczno-urazowe.

W 1948 roku został konsultantem Uzdrowiska w Ciechocinku - funkcję tę pełnił do końca życia. W 1949r został wydelegowany przez prof. Grucę do pracy w Szpitalu Chirurgii Kostnej w Konstancinie. Od 1951 roku pełni obowiązki dyrektora szpitala i rozpoczyna przekształcenie 100-łóżkowego oddziału ortopedycznego w nowoczesny ośrodek rehabilitacyjny.

Budując nowy ośrodek rehabilitacyjny, rozpoczyna Profesor Weiss współtworzenie nowoczesnego polskiego modelu rehabilitacji.(zob. definicję rehabilitacji)

Wielka energia Profesora, jego pracowitość powodują dynamiczny rozwój Ośrodka w Konstancinie. Już w 1954 roku Szpital Chirurgii Kostnej zostaje przemianowany na Sołeczne Centrum Rehabilitacji (STOCER), osiąga 160 łóżek, rozwija się jego zaplecze - powstają sale ćwiczeń, basen, dział ergoterapii. Rozwijają się pracownie diagnostyczne. Powstają: pracownie do oceny: filmowej analizy ruchu i chodu, goniometrii, dynamometrii i elektrodiagnostyki.

W 1958 roku Marian Weiss uzyskuje stopień docenta. W 1963 roku Marian Weiss otwiera nowoczesny nowy obiekt szpitalny zwiększając ilość łóżek do 450. Jednocześnie uruchomiono nowy basen kąpielowy, warsztaty ortopedyczne, nowe pracownie diagnostyczne i ergoterapii. Zwiększyło to możliwości terapeutyczne, ale także stworzyło warunki dla rozwoju dydaktyki i pracy naukowej.

Już od 1954 roku działa na terenie szpitala Zakład Rehabilitacji Leczniczej Akademii Wychowania Fizycznego, a w 1961 roku Profesor organizuje drugą w kraju Katedrę i Klinikę Rehabilitacji Akademii Medycznej w Warszawie. W 1967 roku Marian Weiss otrzymuje tytuł Profesora nadzwyczajnego. Od 1967 r. studenci VI roku A.M. odbywają w Konstancinie tygodniowe zajęcia z rehabilitacji. Rozpoczęto też w Ośrodku konstancińskim szkolenie podyplomowe lekarzy i magistrów w zakresie rehabilitacji medycznej.

W 1965 roku z inicjatywy Prof. Mariana Weissa powstaje w Centrum 42-łóżkowy, pierwszy w Polsce oddział leczenia pacjentów z urazem rdzenia kręgowego, zapewniający specjalistyczną pomoc od pierwszych godzin po urazie, aż do momentu usprawniania chorego odpowiednio do jego stanu neurologicznego. Powstanie tego oddziału przyjmującego wielu chorych z uszkodzeniem rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym przebiegającym często z niewydolnością oddechowo-krążeniową, było z kolei bodcem do utworzenia 8-łóżkowego oddziału intensywnej opieki medycznej, wyposażonego w nowoczesną aparaturę monitorującą i reanimacyjną.

Stale profesor Weiss zabiegał o rozwój Ośrodka i jego dalszą rozbudowę. W 1973 roku w Chylicach (4km. od głównego obiektu STOCER) powstaje kompleks oddziałów dla dzieci ze schorzeniami narządów ruchu. Oddział w Chylicach posiada bazę szkolno-wychowawczą i obok prowadzonego leczenia ortopedycznego prowadzi naukę dzieci w zakresie szkoły podstawowej, a póniej i średnie. Profesor Marian Weiss staje się regionalnym konsultantem d/s rehabilitacji dla terenu województwa warszawskiego. Dąży do wprowadzenia w życie polskiego modelu rehabilitacji. Jego osiągnięcia są wysoce oceniane w kraju i za granicą. Przez szereg lat był ekspertem światowej Organizacji Zdrowia (ekspert Europejskiego Biura Regionalnego WHO; ekspert Regionu Azji środkowej WHO), był honorowym członkiem Nowojorskiego Towarzystwa Medycyny Fizykalnej, doktorem honoris causa Uniwersytetu w Rennes, honorowym członkiem Szwedzkiego Towarzystwa Ortopedycznego, został odznaczony medalem Instytutu im. Wiszniewskiego w Moskwie. Pełnił funkcję wiceprezesa Międzynarodowego Towarzystwa Medycznego Paraplegia, był współredaktorem pisma "Paraplegia". Był wieloletnim członkiem Komitetu Redakcyjnego Chirurgii Narządów Ruchu i Ortopedii Polskiej, członkiem Rady Uzdrowiskowej przy Prezesie Rady Ministrów. Przez wiele lat pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Walki z Kalectwem. Był odznaczony wieloma odznaczeniami państwowymi (m.in. Orderem Budowniczego P.L., Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi i in), a także "Orderem Uśmiechu".

Imponujący jest dorobek naukowy profesora. Opublikował ponad 200 prac w pismach krajowych i zagranicznych, podręczniki, monografie. Wygłosił szereg odczytów na Zjazdach naukowych krajowych i zagranicznych. Był promotorem 3 przewodów habilitacyjnych, ponad 20 doktoratów, ponad 150 lekarzy pod Jego kierunkiem uzyskało stopień specjalisty w zakresie rehabilitacji. Profesor był zaangażowanym klinicystą, dążącym do praktycznego wcielenia w życie zasad polskiej szkoły rehabilitacji. Wprowadził szereg modyfikacji i metod leczniczych. Opracował między innymi metodę repozycji centralnego zwichnięcia stawu biodrowego, zmodyfikował i upowszechnił metodę amputacji mioplastycznej, protezowania na stole operacyjnym, wprowadził do praktyki klinicznej stabilizację kręgosłupa za pomocą sprężyn (alloplastykę sprężynową).

Piśmiennictwo

1.Kiwerski J., Górski W.: Wspomnienie o profesorze Marianie Weissie., Postępy Rehabilitacji, 1989, 3, 2, 65-68.

Obejrzyj też stronę poświęconą Prof. Weissowi na stronie http//www.info.kalisz.pl)


--------------------------------------------------------------------------------



Powrót do treści | Wróć do menu głównego