Strona domowa dr n. med. Marka Krasuskiego


Idź do treści

Moi Nauczyciele

Jubileusz 50-Lecia pracy zawodowej Prof. dr hab. med. Jerzego Edwarda Kiwerskiego.

Pisanie o swoim Mistrzu jest trudne, a to dlatego, że poza podaniem faktów dotyczących życia, osiągnięć, czy porażek Jubilata, należy jeszcze moim zdaniem włączyć do tej pracy ducha oddającego atmosferę naszej współpracy, mojej i moich kolegów nauki u Mistrza.
Profesor Kiwerski działa w kilku płaszczyznach nauki i medycyny. Bez wątpienia pierwszą jest medycyna i On jako lekarz. W pracy lekarskiej, Profesor wpaja nam kilka zasad dotyczących zawodu, po pierwsze być aktywnym, mieć zawsze wiedzę, pamiętać o swoich doświadczeniach zawodowych i leczyć człowieka (nie jego chorobę, nie chory narząd!). W leczeniu chorych profesor zawsze zwraca uwagę na kompleksowość postępowania terapeutycznego. Kolejną płaszczyzną przeplatającą się z pracą Profesora dla dobra chorych jest nauka. Nauka pojmowana jako własne szkolenie i doskonalenie się, nauka jako tworzywo do formowania własnych wniosków i doświadczeń. Wypadkową bycia lekarzem i uczonym jest dydaktyka. Nauczanie przez Profesora traktowane jest jako jedna z podstawowych powinności. Dydaktyka, to szeroki wachlarz działalności od nauczania studentów medycyny, nauczanie własnych asystentów do nauczania podyplomowego lekarzy i fizjoterapeutów w szkoleniu podyplomowym i specjalizacyjnym. Specjalnościami jakie Profesor uprawia to ortopedia i rehabilitacja. Zawsze uważa, że specjalności te się uzupełniają i zrozumienie tego faktu pozwala mu na uzyskanie jak najlepszych rezultatów w zakresie leczenia schorzeń i urazów narządu ruchu. Oczywiście rehabilitacja to nie tylko leczenie schorzeń narządu ruchu, to też poważne narzędzie w procesie leczniczym schorzeń układu krążenia, układu oddechowego, czy układu nerwowego.

Profesor Jerzy Kiwerski urodził się 24 czerwca 1937 roku w rodzinie inteligenckiej w Warszawie i tu w roku 1954 ukończył gimnazjum W. Górskiego, a od 1955 roku rozpoczął studia lekarskie w Szczecinie, w Pomorskiej Akademii Medycznej. Dyplom ukończenia studiów uzyskał w 1963 roku. W trakcie trwania nauki (w latach 1954-1962) pracował w Zakładzie Anatomii Prawidłowej PAM, początkowo jako laborant, a następnie na etacie zastępcy asystenta. W roku 1962 rozpoczął pracę w Zakładzie Anatomii Patologicznej Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie na stanowisku asystenta. Po odbyciu staży podyplomowych, zgodnie z zainteresowaniami klinicznymi 1 stycznia 1965 rozpoczął pracę w Stołecznym Centrum Rehabilitacji w Konstancinie. Bardzo szybko dał się poznać jako lekarz ze szczególnymi zainteresowaniami naukowymi i dydaktycznymi. W roku 1967 podówczas Docent Marian Weiss zatrudnił Go w nowopowstałej na bazie STOCER Klinice Rehabilitacji Akademii Medycznej. W latach 1967-1977 jest kolejno asystentem, starszym asystentem i adiunktem Kliniki. W 1967 roku po zdaniu odpowiednich egzaminów uzyskuje I°, a w 1969 II° specjalizacji w zakresie rehabilitacji. Jego zainteresowania chirurgią powodują, że specjalizuje się w ortopedii i traumatologii, uzyskując tytuł specjalisty w 1971 r. I° i w 1974 r. II° z ortopedii i traumatologii. W roku 1971 broni pracy doktorskiej pt: "Postrzałowe uszkodzenia nerwów obwodowych", a w roku 1975 uzyskuje tytuł doktora habilitowanego na podstawie pracy "Próby zwiększania przydatności ręki tetraplegika drogą stosowania przeszczepów nerwów i stymulatorów implantowanych". W lipcu 1984 Uchwałą Rady Państwa otrzymuje tytuł profesora nadzwyczajnego. 16 lutego 1999 roku otrzymuje nominację Ministra Zdrowia na stanowisko profesora zwyczajnego w Akademii Medycznej w Warszawie.
Profesor Kiwerski od 1982 roku jest Kierownikiem Katedry i Kliniki Rehabilitacji Akademii Medycznej w Warszawie, a w latach 1991- 1998 równolegle Naczelnym Dyrektorem Centrum Rehabilitacji im. Prof. Mariana Weissa. W okresie od 1973 roku do 1999 pełni funkcję ordynatora oddziału neuroortopedycznego Centrum Rehabilitacji w Konstancinie. Oddział, który prowadzi jest jedynym tego typu w kraju, który zajmuje się kompleksowym leczeniem chorych po urazie kręgosłupa. W latach 1982-1991 był członkiem Krajowego Zespołu Specjalistycznego w dziedzinie rehabilitacji, a w latach 1982-2002 Konsultantem regionalnym ds rehabilitacji dla województwa warszawskiego. W roku 2002 został mianowany przez Ministra Zdrowia Konsultantem Krajowym w Dziedzinie Rehabilitacji Medycznej. Funkcje tę pełni do tej pory. W latach 1986-1990 był kierownikiem programu resortowego MZ-XII "Rehabilitacja lecznicza i readaptacja społeczna".
Od początku swej kariery zawodowej w Centrum Rehabilitacji Jego szczególnym zainteresowaniem było leczenie chorych po urazach kręgosłupa powikłanych zaburzeniami neurologicznymi. Jego poświecenie w zakresie doskonalenia metod operacyjnych i zachowawczych zaowocowały postępem w leczeniu urazów kręgosłupa w naszym Kraju. Praca w dynamicznie rozwijającym się ośrodku, kierowanym przez Profesora Weissa, odbyte staże zagraniczne (m. innymi w Houston, Ljubljanie), własne doświadczenia kliniczne prowadzą do opracowania przez Profesora Kiwerskiego zasad postępowania z chorymi po urazach kręgosłupa i rdzenia kręgowego, wdrożenia metod przywracających funkcję porażonej ręki u tetraplegików, wykorzystywania stymulacji rdzenia kręgowego, wprowadzenia stabilizacji złamań zęba kręgu obrotowego śrubą dociskową wg. Böhlera.
Nowatorskimi w skali światowej w latach siedemdziesiątych były badania i aplikacje kliniczne metod elektrostymulacji nerwów pośrodkowego i promieniowego u tetraplegików. Innym oryginalnym rozwiązaniem wprowadzonym w Polsce i Europie przez Profesora Kiwerskiego jest leczenie operacyjne polegające na przeszczepie nerwu mięśniowo-skórnego na nerw pośrodkowy w kończynie górnej tetraplegika prowadzące do poprawy funkcji chwytnej ręki. Własne doświadczenia w chirurgii kręgosłupa w odcinku szyjnym zaowocowały doskonaleniem techniki operacyjnej, poprzez wprowadzenie sposobu śródoperacyjnego reponowania zwichnięć kręgosłupa.
Profesor Kiwerski w swej pracy chirurga nie poprzestał na leczeniu urazowych zmian kręgosłupa. Poznanie i doskonalenie technik leczenia chirurgicznego kręgosłupa i rdzenia kręgowego spowodowały, że stał się jednym z autorytetów w leczeniu schorzeń kręgosłupa i rdzenia kręgowego. Profesor rozpoczął w naszym kraju operacyjne odbarczanie tętnic kręgowych zmodyfikowanym sposobem Junga. Profesor wdrożył w Polsce technikę uzupełniania ubytków kostnych w trzonach kręgowych ceramiką korundową. Ceramika korundowa zaczęła być wykorzystywana do usztywnień międzytrzonowych po obarczeniu rdzenia kręgowego. Profesor wykształcił wielu chirurgów ucząc ich techniki obarczania rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym, a także operacji kręgosłupa różnymi technikami w części piersiowej i lędźwiowej. Pozwalam i siebie zaliczyć do grona tych uczniów. Poza operacjami na kręgosłupie, Profesor wykonywał unikatowe operacje w jamistości rdzenia kręgowego.
W swej pracy lekarskiej Profesor kieruje się dobrem chorego, szukając zawsze nowych lepszych rozwiązań w procesie kompleksowego leczenia.
Jak już wspomniano Profesor Kiwerski jest zawsze zaangażowany w działalność dydaktyczną. Profesor prowadzi zajęcia (ćwiczenia i seminaria) ze studentami VI roku Wydziałów Lekarskich Akademii Medycznej. Profesor aktywny jest w szkoleniu podyplomowym lekarzy i magistrów rehabilitacji. Jest organizatorem i przeprowadza egzaminy II° w zakresie rehabilitacji ruchowej oraz rehabilitacji medycznej. Uczestniczy w egzaminach na I° specjalizacji z rehabilitacji medycznej i ruchowej. W przeszłości uczestniczył w pracach komisji egzaminacyjnych w ortopedii. Osobiście był kierownikiem specjalizacji 90 lekarzy w zakresie ortopedii i rehabilitacji, a także kierownikiem specjalizacji rehabilitacji ruchowej wielu fizjoterapeutów. Stał się promotorem 20 doktoratów (4 dalsze prowadzi obecnie) oraz opiekunem 3 prac habilitacyjnych. Recenzował do tej pory ponad 26 doktoratów, 20 habilitacji i 14 wystąpień o nominacje profesorskie.
Swą działalność naukową Profesor Kiwerski rozwija i utrwala w licznych organizacjach naukowych krajowych i zagranicznych. W latach 1982 - 1986 był członkiem Komisji Urazów Układu Nerwowego Komitetu Neurofizjologii PAN. W roku 1990 wybrany został do Komitetu Rehabilitacji PAN, gdzie w latach 1996-1999 roku pełnił funkcję wiceprzewodniczącego, a od 1999 r - przewodniczącego Komitetu, a w ostatnim czasie poszerzonego i przemianowanego na Komitet Rehabilitacji, Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej. Od 1993 roku wybierany jest do Komitetu Biocybernetyki i Inżynierii Biomedycznej PAN, w którym, w latach 1996-1999 był wiceprzewodniczącym Sekcji Inżynierii Medycznej. Od 1981 roku do chwili obecnej należy do International Medical Society of Paraplegia, a od 1990 do International Rehabilitation Medical Association.
Od roku 1991 i nadal jest członkiem European Spine Society. W 1995 roku został przyjęty do New York Academy of Sciences i wciąż jest członkiem tej Akademii. Profesor Kiwerski stał się współzałożycielem kilku towarzystw naukowych. W 1988 roku staje się członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Biomechaniki, w którym wybierany zostaje przez kolejne kadencje do Zarządu Głównego, a w latach 1988-1994 piastuje funkcję Wiceprezesa. W 1989 roku zostaje członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji i wybrany zostaje do Zarządu Głównego, a w 1992 roku powierzono Mu funkcję Prezesa tego Towarzystwa, którą piastował dwie kolejne kadencje (1992 - 1998). Profesor nadal pozostaje członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji. W roku 2002 Walne Zgromadzenie członków Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji za całokształt prac na rzecz rozwoju Polskiej Szkoły Rehabilitacji i osiągnięcia w działaniach dla dobra Towarzystwa nagradza Go tytułem Honorowego Członka Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji.
Od 1970 roku Profesor jest aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego. W latach 1980-84 jest członkiem Komisji Rewizyjnej Towarzystwa, w 1988-1991 Wiceprzewodniczącym Sekcji Spondyloortopedii PTO i Tr, a w latach 1991-1994 jej Przewodniczącym. W roku 1994 zostaje nagrodzony Medalem im Adama Grucy P.T.O i Tr. W 1988 roku Profesor został Członkiem Honorowym Światowej Federacji Chirurgów Kręgosłupa.
Od 1972 roku działa w Towarzystwie Walki z Kalectwem, będąc w latach 1988-1992 członkiem Zarządu Oddziału Warszawskiego.
Profesor Kiwerski jest członkiem Komitetów Redakcyjnych pism: "Postępy Rehabilitacji", "Chirurgia Narządów Ruchu i Ortopedia Polska", "Nowa Medycyna", "Balneologia Polska", "Fizjoterapia Polska", "Niesprawność i Zdrowie", "Ortopedia Traumatologia Rehabilitacja".
Profesor Kiwerski swoje doświadczenia naukowe i kliniczne zawsze stara się przekazać innym. Wiedzę swą utrwalił w 530 publikacjach w tym ponad 70 to prace opublikowane w naukowych pismach zagranicznych, głównie angielskojęzycznych. Jest autorem 9 podręczników.
Swą aktywność naukową utrzymuje Profesor uczestnicząc w licznych zjazdach, konferencjach naukowych krajowych i zagranicznych. Do tej pory wygłosił na nich ponad 340 referatów. Profesor jest stale aktywnym członkiem Komitetów Naukowych kongresów polskich i zagranicznych, często pełniąc w nich funkcję przewodniczącego.
Większość prac opublikowanych i wygłoszonych przez Profesora dotyczą problematyki kompleksowego leczenia chorych po urazie kręgosłupa, problematyki schorzeń kręgosłupa, wyników stosowania nowych metod w leczeniu operacyjnym i zachowawczym schorzeń kręgosłupa i rdzenia kręgowego. Publikacje profesora Kiwerskiego można podzielić z uwagi na poruszaną tematykę na dwie grupy bardzo powiązane ze sobą. Jedną grupę stanowią prace poruszające aspekt ortopedyczny urazów i schorzeń kręgosłupa i rdzenia kręgowego, drugą stanowią natomiast prace omawiające szeroki wachlarz zagadnień kompleksowej rehabilitacji chorych z dysfunkcją narządu ruchu. Spotkamy tu dzieła omawiające techniki operacyjne, wyniki kompleksowego leczenia, obrazu klinicznego chorób, a także zagadnienia poruszające proces usprawniania ze szczególnym uwzględnieniem uzyskanych wyników funkcjonalnych u chorych leczonych w ośrodku kierowanym przez Profesora. Łączna wycena Jego publikacji krajowych po habilitacji wynosi wg KBN 902,5, "Index Copernikus" 1122,36, Impast Factor publikacji zagranicznych - 27,488.
Profesor Kiwerski jest autorem, współautorem i współredaktorem wielu pozycji książkowych. Wystarczy wymienić: Early Therapeutic, Social and Vocational Problems in the Rehabilitation of Persons with Spinal Cord Injuries (red. M. Weiss współautor, Plenum Press, New York, 1977); Rehabilitacja (red. J. Kuch współautor, PZWL Warszawa 1989); Encyklopedyczny Słownik Rehabilitacji ( współautor, współredaktor, PZWL, Warszawa, 1986); Rehabilitacja Medyczna (red. W. Dega, K. Milanowska - współautor, PZWL, Warszawa, 1993); Urazy kręgosłupa szyjnego i ich następstwa (- autor, PZWL, Warszawa, 1993); Schorzenia i urazy kręgosłupa (- redaktor, współautor, PZWL, Warszawa 1997 i 2001 II wydanie), Rehabilitacja Medyczna (PZWL w druku).
Praca Profesora Kiwerskiego była wielokrotnie nagradzana. Wśród najważniejszych nagród należy wymienić: Nagrodę Ministra Zdrowia I° (1975 i 1982 - zespołowe, 1976, 1981, 1989 i 1994 - indywidualne), Nagroda Prezydenta Warszawy (1980), liczne nagrody J.M. Rektora A.M. w Warszawie (I i II°), Złoty Krzyż Zasługi (1974), Krzyż Kawalerski OOP (1979), Odznaka Za wzorową pracę w Służbie Zdrowia (1982), Za Zasługi dla Warszawy (1979), Medal im. Adama Grucy (1994), Członek Honorowy P.T.Reh.(2002), Złotą Odznaką TWK, Medal 50-Lecia A.M. w Warszawie, 50-Lecia Nauczania Medycyny w Lublinie, Medal 50-Lecia PAN. Profesor został uhonorowany przez International Biographical Center oraz American Biographical Center licznymi wyróżnieniami i dyplomami, w tym 2000 Outstanding Intellectuals of 20th Century, 2000 Outstanding Scientists of the 21st Century, Man of the Year 2001, 2004, zaliczony do grona "The 100 Most Intriguing People of 2003 (Amer. Biogr. Inst.) oraz "The Genius Elite" 2004 (A.B.I.) i in.
Profesor do roku 1999 był aktywnym chirurgiem, lecząc operacyjnie ludzi po urazach i ze schorzeniami kręgosłupa. Zawsze jednak podkreślał, że leczenie operacyjne jest małym fragmentem kompleksowego leczenia osób po urazie czy ze schorzeniem kręgosłupa. Czy jego doświadczenia w zakresie kompleksowego leczenia chorych jest wykorzystywane? I tak i nie. Gwałtownej zmiany charakteru Jego pracy dokonała ówczesna dyrekcja Centrum Rehabilitacji w Konstancinie przenosząc Klinikę Rehabilitacji na Oddział II (którym podówczas ja kierowałem i nadal kieruję) z bazy Oddziału V. Oddział V był i jest oddziałem leczenia urazów kręgosłupa (nazwanym później oddziałem neuroortopedycznym). Oddział II zajmował się kompleksowym leczeniem schorzeń kręgosłupa. W oddziale realizowano leczenie operacyjne i zachowawcze. Przeniesienie Katedry i Kliniki Rehabilitacji i Profesora zaowocowało jeszcze jedna zmianą, a mianowicie nakazaniem realizacji tylko procedur leczenia zachowawczego w Oddziale II. Przez krótki czas obaj mieliśmy "zakaz" operowania nadany przez dyrekcję STOCER. Ówcześni dyrektorzy Centrum Rehabilitacji byli z poza branży rehabilitacyjnej i spoza naszego ośrodka. Wydaje się, że zupełnie nie znali tradycji, wad i zalet Centrum Rehabilitacji im Prof. Mariana Weissa, zmieniając zresztą nazwę znanego na całym świecie Ośrodka na Centrum Rehabilitacji i Leczenia Schorzeń Narządu Ruchu. Środowisko ortopedów te przemiany przyjęły w milczeniu (a doskonale wiedząc o nich). Nikt nie interweniował w sprawie. Skromność profesora, wiara w rozstrzygnięcia czasowe (prawda zawsze zwycięży!) powodowały nie nagłaśnianie sprawy wewnętrznej szpitala. Po pewnym jednak czasie okazało się, że możliwa jest realizacja kompleksowego leczenia chorych ze schorzeniami narządu ruchu w tym chorobami kręgosłupa w naszym zespole i z powrotem mogliśmy wrócić do realizacji metod chirurgicznego leczenia. Ja powróciłem do aktywności chirurgicznej w Centrum Rehabilitacji, Pan Profesor już nie. W naszej pracy codziennej, Profesor jest za to świetnym doradcą realizacji sposobów leczenia zachowawczych i operacyjnych chorych ze schorzeniami narządu ruchu, a przede wszystkim ze schorzeniami kręgosłupa.
Z okazji jubileuszu, życzmy czcigodnemu Jubilatowi jeszcze wielu lat aktywności zawodowej i dalszych sukcesów w pracy naukowej.
Konstancin, 28.06.2005 r.


Powrót do treści | Wróć do menu głównego